باريدن مهتاب از دعاي مادر است

 

 

ماه مرشد بر بالاي بسطام بود، سخن مي‌گفت. يعني که مهتاب بود. ماه

مرشد مشتي نور بر مزار بايزيد پاشيد، بر سنگي چليپايي که مناجاتي

بر آن کنده بودند و گفت که هزار و صد و شصت و شش بهار ازاين

مزار مي‌گذرد. ماه مرشد گفت: او که اينجا خوابيده است و نامش

سلطان‌العارفين است روزگاري اما کوچک بود و نام او طيفور بود و من

از او شب‌هاي بسياري به ياد دارم، که هر کدامش ستاره‌اي است، شبي

اما از همه درخشان‌تر بود و آن شبي است که او هنوز کودک بود،

خوابيده بود و مادرش نيز، سرد بود و زمستان بود و برف مي‌باريد و

به جز من که ماه مرشدم همه در خواب بودند. مادر طيفور لحظه‌اي

چشم باز کرد و زير لب گفت: عزيز‌کم، تشنه‌ام، کمي آب به من

مي‌دهي؟ پسر بلند شد و رفت تا کوزه آب را بياورد، اما کوزه خالي

بود. با خود گفت: حتماً در سبو‌ آبي هست. به سراغ سبو رفت. سبو هم

خالي بودو پس کوزه را برداشت رفت تا از چشمه آب بياورد.

 

سوز مي‌آمد و سرد بود و زمين ليز و يخبندان. و من مي‌ديدمش که

مي‌لرزيد و دست‌هاي کوچکش از سردي به سرخي رسيده بود. و ديدم

که بار‌ها افتاد و برخاست و هر بار خراشي بر سر و روي‌اش نشست.

چشمه يخ زده بود و او با دست‌هاي کوچکش آن را شکست و آبي

برداشت. به خانه برگشت، ساعتي گذشته بود. آب را در پياله‌اي ريخت

و بر بستر مادرش رفت. مادرش اما به خواب رفته بود و او دلش نيامد

که بيدارش کند. و همان‌طور پياله در دست کنار مادرش نشست. صبح

شد و من ديگر رفتم. فردا اما از شيخ آفتاب شنيدم که مادرش چشم باز

کرد و ديد که پسرش با پياله‌‌اي در دست کنارش نشسته پرسيد: چرا

نخوابيده‌اي پسرم.

پسر گفت: ترسيدم که بخوابم و شما بيدار شويد و آب بخواهيد و من

نباشم. مادر گريست و برايش دعايي کرد.

و از آن پس او هر چه که يافت از آن دعاي مادر بود. من نيز از آن

شب تاکنون هر شب بر او باريده‌ام. که باريدن بر او تکليفي‌ست که خدا

بر من نهاده است.

ماه مرشد اين را گفت و به نرمي رفت زيرا شيخ آفتاب از راه رسيده

بود.

 

عرفان نظر آهاری

 

عزیزتر از جانم روزت مبارک

نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1391ساعت 22:49 توسط S.DEW.ALONE| |